[responsive-menu menu="logged-in-menu"]

Zef Mulaj: Përplaset poeti!



Zef  Mulaj: PËRPLASET  POETI 
 
Në shpirtin  e poetit zjarret  ndezur 
Nuk i shkym  ujë i  lumenjve as i detërave 
As  vetetima,   ortegu i borës 
As  loti i dashurisë  tretur  diku   fundin e botës. 
 
Nuk e shkym   zjarrin   shpirtin e  poetit 
as  zingjiri i bërthamave   nukleare 
prej   miljona vitesh ndezur 
aty ësht prushi,  brënda digjet. 
 
Shpërthen  me fjalën, 
brenda saj  ështe  njeriu 
i përlotur, i uritur,  luftëtari,  heroi, 
Vajza e dashuruar r  parën herë  
 
misri  arë  grurilulet   kopsht 
Shpirti   njerëzore, 
ushtari me pushkë duke vrarë   ushtarin, 
planetet   e friksuera  nga njeriu 
me  pishtarë  dorë, 
 
Duke vrapuar  tek trupi  i pa jete 
i një ushtari  tek një femije mbi rrugë 
Tek një barbon i shtrirë  një kënd  rruge 
me dorën e zgjatur   horizont. 
 
Laboratoret moderne    shkencave    mortale 
 
Ndaj përplaset poeti  me gurin, 
urën , ortegun  fabrikën , makinën 
me buzëqeshjen,  me rrudhat e një plaku, 
 
me një  femijë   sapo  lindur  gjoksin 
e një nëne. 
 
Ndaj shpirti i poetit  degëzon    burim ndenjash 
njerëzore, me botën,   me yjët e qiellin, 
shkon deri tek Zoti   takim 
duke iu  lutur  për paqen e njerëzimit 
pa    armë , pa  kufi, 
njeriu    lahet  me  ujin  e bekuar 
 
Ndaj përplaset poeti 
me fabrikantët  e politikës , 
me  utopinë e pa fund, 
me  zogun  ulur  dritaren e një kulle , 
i kthyer  kah  mërgimi, 
duke kërkuar   therime toke 
 munguar ,  ushqimin e jetës, 
lirnë e butë si ujë  rrjedh 
nga  mali i  vjetër   mbi  shkëmbin 
e shpirtit  tij 
 
Ndaj përplaset  poeti 
Përplaset   me dhimbjet  njerëzore 
me  dritaret e   mbyllura 
nga dëbora dimërore, 
ecën nëper rrugët   paemërtuara 
pa adresa,   tretura 
 akullnajat e kohës   ftohtë 
duke  ndjekur hijet e mbetura  pas 
ikjes  njerëzeve  uriturnga lodhja e  zërit 
nga  tribunat 
hipokrizia  e kollareve  ngjyrave  ndryshme 
 varen  qafën 
e kuajve analfabetë   firmosin lirinë 
 rplasejn e poetëve   ndezur   shpirt 
si zogu   ikjen  dimërore, 
poetët përplasen   buzet e thara 
 dashurisë  tradhtuar , 
 hapat  e trishtë  një gruaje 
dhunuar përbuzur 
 
rplaset poeti  pasqyrën 
e  ngurosur  horizontit, 
me vetëtimën e reve 
shkëmben fjalën dhe shikimin 
duke u kthyer  
skelet kockore  mbi rrugët e qyteteve 
si lajmëtarë ecën, 
duke thirrur   poemën e cimentuar 
 
nën lekurën e trupit , 
 kepucën e grisur vezë  zogjshë 
strehohen, ushqehen  me lotin e poetit 
kthyer   një masë    helmi 
mbi   hipokrizinë e këtij shekulli. 
 
Lajmëtarët e poetit  ikur 
nëpër rrugë   kryqëzuara 
nga zjarre   nxehta 
njeriu i shitur 
 
Nga tregtarë  egër  mesjetarë , 
madje  prostituta 
me trupin lakuriq  nën qielll , 
nga pas   një shimpanze i shekullit  ri 
blen trupin e saj , 
 tej një i droguar  me një flamur pa ngjyrë 
pa komb  pa  emër, 
Pa formë, pa sydashurohet  me  veten 
duke pirë vdekjen 
 euforinë  e shpirtit e fitimit 
    njeriut  me  emrin e kohes  së lire –    lirisë. 
 
 
Perplasen poetët 
me   plakun e vetmuar  një  rrugë 
 një shtëpi  qoshe  shekullit , 
përplasen poetet  e mjerë 
duke vrapuar drejt   njerëzve nëpër  rrugë 
 gomonet e detit, 
  fytyrën e shekullit  verbuar 
plakur  i sapolindur , 
plakë rininë, plakë  syrin e bukuroshes 
sapo  ka lindur  femijën 
 
plaket  fjala , plaket koha, 
plaket  sistemi,  plaket ligji 
plaket  guri , plaket  muri i kullës , 
plaket   edhe liria,  plaket edhe  Zoti 
ndaj poeti rplaset 
 
Si katalizatori i një trupi njerëzirë 
ndaj  zjarri i  poetit  nuk shuhet 
aty piqet shpirti 
Koha dhe evolucioni….. 
Përplaset poeti  me fantazmat  e shekullit, 
demonët  e hekurt 
brenda çdo qelize kanë  një varrrë njerëzore! 
Këta janë demonët  nuk njohin  njeriun , 
 
vetëm  veten  dhe paranë  me  cilën blejnë kohën 
Blejnë  njeriun  e mirë 
ushqen demonin  e pashpirt 
 
Ndaj përplasen poetët 
 flakën e shpirtit 
Duke thirrur  me fjalën  e bekuar 
Poetët  duan lirinëpaqen , 
ata dashurojnë  aq shumë  sa në çdo qelizë të trupit 
kanë buzëqeshje njerëzish 
Lotë, dhembje, shpresa,  forca 
 
kandilin pishtar   dorë dhe në shpirt 
Për   ngrohur  botën  e lirë   paqen 
Poetët përplasen